Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2007

Αιδώ τε και δίκην - Δελφικά Ρητά

Εικόνα
O Ζευς, ο πατέρας των θεών, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία έδωσε στον άνθρωπο την «αἰδῶ τε καί δίκην». Η αιδώς, από το ρήμα αιδέομαι, σημαίνει ντρέπομαι, αισχύνομαι. Διαβάζουμε:
Ζεύς οὖν δείσας περί τῷ γένει ἡμῶν, μή ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καί δίκην... (Πλάτωνος, Πρωταγόρας, ΧΙΙ, A-D)
Έτσι, ο άνθρωπος έχει μέσα του έμφυτο τον ηθικό νόμο, έχει μόνος του συνείδηση του δικαίου και του αδίκου και δεν χρειάζεται ούτε τον ίδιο τον θεό, ούτε τους εκλεκτούς του να του υπαγορεύσουν τους νόμους (όπως συμβαίνει στην εβραϊκή κοινωνία με τις 10 εντολές του Μωυσή). Οι Έλληνες πρώτοι κατανοούν την αξία της παιδείας, αφού αποστολή της είναι να δώσει στον άνθρωπο την γνώση των μέτρων και των σταθμών αυτών που ορίζουν το δίκαιο, ώστε αυτά να κρατούνται ενεργά και σε διαρκή εγρήγορση. (Κατανοούν, δηλαδή, εμμέσως, την βιολογική/γονιδιακή φύση της ηθικής που σύμφωνα με τον R.Dawkins αποτελεί παραπροϊόν της διαδικασίας φυσικής επιλογής.)

R.Dawkins: Η απιθανότητα του θεού

Εικόνα
ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!
η επιστημονική προσέγγιση

Αν δεν αποδεχθούμε την θέση των θεολόγων που θέλει την επιστήμη να ασχολείται με ό,τι άλλον πλην του υπερβατικού (άποψη που χαρακτηρίζεται ως ΝΟΜΑ - non overlapping magisteria), η επιστήμη έχει το δικαίωμα να μελετήσει το υπερβατικό ον που αλληλεπιδρά με φυσικά όντα, τα οποία υπόκεινται σε φυσικούς νόμους, Ένα σύμπαν με υπερβατικό δημιουργό είναι από επιστημονικής απόψεως εντελώς διαφορετικό από εκείνο χωρίς!

Ο αρχαίος Έλλην δεν προσκυνούσε κανέναν

Από τον Ήρόδοτο (Ηροδότου Ιστορ. Β.7, 137) μαθαίνουμε ότι οι Σπαρτιάτες Σπερθιάς και Βούλις, όταν οδηγηθέντες ενώπιον του Ξέρξη, διατάχθησαν από τους αυλικούς του βασιλιά να γονατίσουν, εκείνοι αντιστάθηκαν και είπαν ότι δεν πρόκειται να το κάνουν, έστω κι αν αυτό τους κοστίσει τη ζωή.
«οὔτε γάρ σφι ἐν νόμω ἄνθρωπον προσκυνέειν οὔτε κατά ταῦτα ἥκειν»

που μεταφράζεται στην νέα ελληνική ως: «Δεν υπάρχει σε μας συνήθεια να προσκυνούμε άνθρωπο, ούτε ήρθαμε για αυτό.»
Ο Αριστοφάνης στις Όρνιθες (690-91) μας πληροφορεί ότι:

«Και δεν θα πηγαίνουμε στους Δελφούς... για να προσφέρουμε θυσία, παρά θα στεκόμαστε όρθιοι... και θα δεώμαστε σηκώνοντας τα χέρια...»

Πολίτευμα της Ελλάδος: Κοινοβουλευτική Πλουτοκρατία!

Μη γυρεύεις εδώ τύραννο. Το Άστυ είναι ελεύθερο. Δεν το κυβερνά ένας άνθρωπος. Κυρίαρχος είναι ο λαός. Οι άρχοντες διαδέχονται ο ένας τον άλλο με τη σειρά του. Ο πλούσιος δεν έχει ιδιαίτερα προνόμια, ο φτωχός είναι ίσος του.
[Ευριπίδης, Ικέτιδες, 404-406]

Αν οι παραπάνω στίχοι ορίζουν την δημοκρατία, είναι μάλλον πασιφανές ότι το καθεστώς στην κοινωνία που ζούμε διόλου δεν την πλησιάζει. Στις μέρες μας κυρίαρχος είναι ο πλούτος. Ο λαός είναι κομπάρσος. Η εξουσία ασκείται από δύο μεγάλες οικογένειες. Ο πλούσιος έχει προνόμια. Ο φτωχός είναι σκουπίδι.

Μονοθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα

Από αμάθεια και σκοπιμότητα υπάρχει στις μέρες μας η πεποίθηση ότι οι Αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν ειδωλολάτρες. Μέγα λάθος! Οι πρόγονοί μας ήταν ιδεολάτρες. Τιμώντας τους προγόνους τους διατηρούσαν και τις παραδόσεις του Δωδεκάθεου. (Κάτι ανάλογο συναντούμε στις μέρες μας με τον χριστιανισμό και τους πολλούς αγίους του που λατρεύονται/εορτάζονται ξεχωριστά). Την απόδειξη προσφέρουν τα γραπτά κείμενα των σοφών εκείνων ανθρώπων που έζησαν και μεγαλούργησαν στην αρχαιότητα: