Μονοθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα

Από αμάθεια και σκοπιμότητα υπάρχει στις μέρες μας η πεποίθηση ότι οι Αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν ειδωλολάτρες. Μέγα λάθος! Οι πρόγονοί μας ήταν ιδεολάτρες. Τιμώντας τους προγόνους τους διατηρούσαν και τις παραδόσεις του Δωδεκάθεου. (Κάτι ανάλογο συναντούμε στις μέρες μας με τον χριστιανισμό και τους πολλούς αγίους του που λατρεύονται/εορτάζονται ξεχωριστά). Την απόδειξη προσφέρουν τα γραπτά κείμενα των σοφών εκείνων ανθρώπων που έζησαν και μεγαλούργησαν στην αρχαιότητα:



Αναξίμανδρος (610-547 π.χ.)

Τό ἄπειρον ἀγέννητον καί ἄφθαρτον ἀρχή τῶν ἄλλων δοκεῖ εἶναι καί περιέχειν ἅπαντα καί πάντα κυβερνᾶν... καί τοῦτον εἶναι τό θεῖον, ἀθάνατον καί ἀνώλεθρον.


Ξενοφάνης (570-475 π.χ.)

Εἷς θεός, μέγιστος, οὔτε δέμας θνητοῖσιν ὁμοίιος οὐδέ νόημα - οὗλος ὁρᾷ, οὗλος δέ νοεῖ, οὗλος δέ τ' ἀκούει - αἰεί δέ ταυτῷ μίμνει κινούμενος οὐδέν, φρενί δέ πάντα κραδαίνει.

[ Ένας είναι ο Θεός, μέγιστος, και δεν μοιάζει ούτε στο σώμα ούτε στη νόηση με τους θνητούς, όλα τα βλέπει , τα νοεί, τα ακούει. Και ενώ αιώνια παραμένει έξω από την κίνηση του σύμπαντος (έξω δηλ. από την γένεση και την φθορά του κόσμου) με το νου του κινεί τα σύμπαντα. ]


Αριστοτέλης

Ἕνα τόν θεόν προσήκειν εἶναι.
Και το αιτιολογεί ως εξής:
Εἰ γάρ μή (εἶναι ἕν), κρατεῖν ἄν καί κρατεῖσθαι ὑπ' ἀλλήλων τά μέρη θεοῦ (ὄντα), ὅπερ ἀδύνατον.

[Εάν δεν είναι ένα το θείον, αλλά χωρισμένο σε πολλά, δηλ. σε θεότητες, τότε άλλοτε θα ήταν κυρίαρχο και άλλοτε κυριαρχούμενο, πράγμα που είναι λογικώς αδύνατο.]


Παρμενίδης (540-470 π.χ.)

Αναφέρει ότι το θείο ἀγέννητον καί ἀνώλεθρον ἐστιν -οὗλον, μονογενές τε καί ἀτρεμές ἤδ' ἀτέλεστον, δηλ. είναι αγέννητο και άναρχο - ολόκληρο μέσα στον εαυτό του, μονογενές, μη υποκείμενο σε κίνηση.


Εμπεδοκλής (494-404 π.χ.)

Φρήν ἱερή καί ἀθέσφατος ἔπλετο μοῦνον... φροντίσει κόσμον ἅπαντα καταΐσουσα θοῇσιν

[Πνεύμα ιερό και ανέκφραστο (ο θεός), διατρέχει και φροντίζει τον κόσμο μόνον με το πνεύμα του]

Πυθαγόρας (580-500 π.χ.)
Μία είναι η κοσμοποιός Αρχή, ο Νους, η Ψυχή και το Φως του κόσμου, η Μονάς.
Φυσικά, όλα ετούτα ανήκουν στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία. Οι πρόγονοί μας στερούνταν της γνώσης που σήμερα διαθέτουμε για τον κόσμο και απέδιδαν σε ανώτερη δύναμη ό,τι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Μόνον ο Επίκουρος, στην δύση του τότε ελληνικού κόσμου, αντελήφθη την αξία της γνώσης του φυσικού κόσμου και πώς αυτή μπορούσε να λυτρώσει τον άνθρωπο από προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Όμως, ακόμη και εκείνος έδινε ύπαρξη στον θεό, κι ας τον τοποθετούσε μακριά από τον ανθρώπινο κόσμο, όπως έκανε κι ο Spinoza πολύ αργότερα και οι ντεϊστές.

Στις μέρες μας το υπερβατικό δεν έχει θέση στην επιστήμη. Γιατί η τελευταία είναι το μέλλον και η μοναδική ρεαλιστική σωτηρία του ανθρώπου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγίδα στα συμβόλαια ενοικίασης κατοικιών

ΟΧΙ άλλα λατινικά ερωτηματικά "?" στην ελληνική!

How to root Xiaomi Redmi Note 4